NoXqs Labs
Waarom het verboden is de site van je zorgorganisatie te hacken.
Tijdens een bijeenkomst hoorde ik een teamleider van een woonvoorziening het volgende vertellen:
“ Afgelopen week werd ik door mijn werk ‘s nachts uit bed gebeld. Een van de jongens op de groep was door de politie van zijn bed gelicht. Hij had een site gehacked en blijkbaar was het zo erg dat de politie hem daarvoor kwam halen. Tegen de politie had hij gezegd dat als hij niet onmiddellijk vrij gelaten zou worden, hij de site van onze organisatie plat zou leggen. De vraag aan mij wat er nu moest gebeuren.
De volgende dag hebben we uitgebreid vergaderd. De zaak werd ernstig opgenomen en de jongen kreeg voorlopig geen toegang tot een computer of internet. We zouden er goed met hem over praten.
Toen ik thuis kwam vertelde ik dit verhaal tijdens het eten aan mijn zoon. Waarop mijn zoon vol ontzag reageerde: Wat gaaf! Dat is echt heel moeilijk om die site te hacken! Heb je hem al een baan aangeboden?”
Wat hierboven zichtbaar wordt is dat de jongens uit de voorbeelden een passie hebben voor ICT die zo groot is, dat ze op allerlei manieren proberen daar wat mee te doen, ook als dit niet in een werksituatie of dagbesteding kan. Ze doen het veel, ze doen het vaak, ze leren bij en stellen steeds hogere eisen aan zichzelf; ze willen de beste worden! En alles wat ze doen geeft hen gevoel van voldoening.
Hoe het begon:
3 jaar geleden begeleidden we een zorgorganisatie bij het opstarten van een multimediacentrum. Deze dagbestedingsplek had ook aantrekkingskracht op cliënten met een normale of hoge intelligentie maar die door hun “beperkingen” tgv ASS op een dagcentrum terecht kwamen.
Het was tijdens de pauze dat we een gesprek opvingen over een net nieuw uitgebrachte game. Een van de jongens begreep niet zo goed waarom iedereen zo moeilijk deed over het behalen van het volgende level. Hij had gisternacht gewoon een “cheat” gebouwd en zat al in level 6. Bij navraag bleek dit een stukje code te zijn die in de code van het spel wordt gezet en ervoor zorgt dat je bijvoorbeeld door de muren heen kunt kijken. Toen we deze jongen beter leerden kennen, werd onze verbazing alleen maar groter. Deze jongen kon digitaal denken. Wij hadden programmeurs in dienst die het tegen hem moesten afleggen.
En toen we goed om ons heen gingen kijken, bleken er meer jongens rond te lopen met een vergelijkbaar verhaal. Ze hadden allemaal een passie voor ICT, een bovengemiddelde intelligentie en ASS. Maar voor geen van hen was er plek op de reguliere arbeidsmarkt. Geen van allen had het gered op de middelbare school. En wonderlijk genoeg werd bij geen van allen dit digitale talent echt onderkend op het dagcentrum of op de woonlocatie. Geen van deze jongens (het zijn eigenlijk altijd jongens) wordt aangesproken op datgene waar ze goed in zijn. Het gebeurt meestal zelfs precies omgekeerd: Vanuit het idee dat ze moeten leren, of vanuit de gedachte wat normaal is, worden ze aangesproken op alles waar ze niet goed in zijn. Daar waar hun talent zit worden ze zelfs nog beperkt ook (maximaal zoveel uur achter de computer want je moet ook nog…..)
Een jaar later waren wij op zoek naar programmeurs. En die zijn nog niet zo makkelijk te krijgen. Het idee dat die jongens die we daar op het dagcentrum ontmoet hadden misschien wel in deze behoefte zouden kunnen voorzien, was niet zo’n grote stap. Wij kunnen deze jongens een goede werkplek bieden. We nemen ze aan onder de volgende condities:
- een aantoonbare passie voor ICT
- een stoornis in het autistisch spectrum (ASS) (door de gevolgen van deze stoornis komen ze niet aan het werk op de reguliere arbeidsmarkt)
- een gemiddeld of bovengemiddeld IQ
- een Wajong uitkering
Het worden hele goede ict-ers doordat we een omgeving bieden waar ze met hun passie en mogelijkheden terecht kunnen en niet tegen hun onmogelijkheden aan lopen. Zij hoeven zich niet aan te passen om hier te komen werken, wij passen ons aan. De werkomgeving hoeft niet prikkelarm te zijn, maar moet vooral een omgeving zijn waar het ‘cool’ is om te werken. Een werkplek met de nieuwste en snelste computer: het juiste gereedschap.
Inmiddels zijn we een jaar verder. Vijf dagen in de week werken hier tien jongens met ASS. Tijdens hun werk leiden we ze op tot softwareprogrammeurs. Het werk dat de jongens doen vertrekt vanuit datgene waarvoor ze de grootste passie hebben. Wat niet wil zeggen dat ze hier de hele dag gamen, maar we kijken naar hun passie en passen daar het werk op aan.
Aanvankelijk vonden zorgorganisaties het vaak een te grote (en vaak enge) stap voor deze jongens om bij ons te komen werken. Ze waren bang dat het mis zou gaan. Geen ireëele gedachte, maar wij hadden er alle vertrouwen in dat het goed zou gaan.
Van alle stempels van autisme zien we hier niets
We merken dat alle jongens met plezier naar hun werk komen. De (sociale) vaardigheden waar ze moeite mee hadden op een eerdere werkplek of dagcentrum blijken hier juist niet in de weg te liggen. Dit komt op de eerste plaats omdat we geen eisen stellen aan sociale vaardigheden. Op de tweede plaats gaan de jongens elkaar juist helpen als ze problemen hebben. Als een van de jongens een probleem heeft met de software of iets anders, gaan anderen hem als vanzelf helpen. We zien gebeuren dat ze met elkaar aan tafel gaan zitten en de problemen bespreken. Dit kan gebeuren omdat ze allemaal willen leren, omdat ze allemaal een passie hebben voor het vak en het als een uitdaging zien de problemen op te lossen.
We willen hier niet verkondigen dat als je iedereen laat doen waar hij of zij gepassioneerd voor is, het allemaal heel gemakkelijk gaat en iedereen wel aan het werk komt. Zo eenvoudig ligt het niet. Het is ook geen commentaar op de dagbestedingen zoals die er nu zijn. Dit is vooral een illustratie van hoe het zou kunnen. Hoe je vanuit een nieuwe invalshoek kunt kijken naar werk voor jongeren met autisme.
Geen Reacties op NoXqs Labs